beste lezer,

 wat u op deze blog kan lezen, behoort tot de pagina’s van het verleden. voor woorden uit het heden en de toekomst kan je vanaf nu terecht op www.shidaresakura.wordpress.com.

 ik heet u welkom!

 gegroet

mijn besten,

nee, ik ben niet verzwolgen door de draaikolk. integendeel, ik ben in een nieuwe draaikolk beland waar het érg aangenaam vertoeven is. openbare woorden dragen nu niet mijn voorkeur. ik wil mijn wereld even gesloten houden, want er keken te veel ogen over mijn schouder mee in mijn (heerlijk) turbulent leventje.

 met dank voor uw begrip,

uw keizerin

geachte,

vanaf vandaag kunt u een eerste werkje van mij lezen in ‘draaikolk’.  neem er (graag) uw tijd voor en ik hoop dat mijn woorden u zullen plezieren.

u erg genegen,

keizerin

liefsten,

ik heb het de laatste weken erg druk. érg druk. redenen te over, maar deze is nu even allesoverheersend geworden. vrijdag 25 mei speel ik samen met mijn podiumvriendin  het stuk ‘nieuwe ogen’ van bob selderslaghs, als een soort openbaar examen voor voordracht. het is eenmalig en helemaal niet officieel, maar onzen bob was aan het begin van het jaar nog maar eens de goedheid zelve en vond het wel leuk om ons zijn stuk te laten spelen.

zelf gingen we uiteraard kijken naar de voorstelling waarin anja daems en riet muylaert ons helemaal stil en ontroerd kregen (dat was een tijdje geleden) en nu… nu is’t onze toer!

dus, wees welkom. ik zie u graag passeren. érg graag.

webversie-nieuwe-ogen.jpg

het stormt hier in merksem. ik zit aan mijn raam een sigaretje te roken en de wind loeit door de straat, een krachtige blaas van hierboven. papieren waaien door mijn kamer en de ruimte is vol van geluid. het is een beetje angstaanjagend, de grillige wet van de natuur, maar tegelijk ook betoverend. het is een oerkracht waar ik van hou. het mysterie van het zijn.

jeronimo leverde een tijd geleden een stokje bij me af. wat wil je allemaal doen voor je doodgaat? tja, wat wìl ik allemaal doen?

sinds mijn grootvader vandaag een maand deze wereld verlaten heeft, drentelt die vraag regelmatig door mijn brein; als ik op de tram zit, een paar kilometer moet stappen, in mijn bed lig te wachten op de slaap. 

ik wil vooral gewoon gelukkig zijn. dat is al een hele opgave voor mij, want ik droom altijd van nog beter. ik ben een ambitieuze, maar oh zo luie persoon. ik geniet van het leven, van zijn pieken en dalen. ik hou van stilstaan, dralen en verwonderen. toch wil ik ook realiseren, iets betekenen voor mensen. ik wil een goeie journaliste zijn, zo eentje met veel kennis van zaken. een krachtige, bewuste vrouw die houdt van haar leven. ik wil reizen, verslag doen, scharniermomenten van dichtbij meemaken. ik wil het leven ten volle leven. 

ik wil zo veel mogelijk intens genieten; eens een half jaar doorbrengen in de schitterende nationale parken van amerika ofzo. overnachten in de mountains. heerlijk toch! die woestheid, de rotsen maar vooral de stralende nachten. koude heldere lucht, sterren en geluiden van de natuur.

ik wil dat delen. met u, met u, met u, en ook wel met u. dat maakt eigenlijk niet zo veel uit. mensen zijn er om liefde aan te geven en om liefde terug te krijgen. banden worden gesmeed tijdens talloze uren die samen worden doorgebracht. ik ben erg flexibel in het delen van levenswarmte. het is zo dat ik het niet zo moeilijk vind om het goeie in iemand te zien en daar zit het ‘m: als je het goeie in iemand hebt gevonden, kan je die persoon om die reden liefhebben. om gelukkig te zijn, moet je ontvankelijk zijn. right?

ach, ik droom van een vol leven en dromen is gezond. weet je waarom? mensen die veel fantasie hebben en lekker creatief zijn in het uitstippelen van illusionaire toekomstbeelden, worden hard gekraakt als hun luchtkastelen kapot geknald worden. maar dat is niet zo erg, de kracht van de kennis van én wit én zwart verrijkt het leven op een niet in woorden uitdrukbare manier. de moed die nodig is om opnieuw te leren genieten/opnieuw te leren vertrouwen in geluk, maakt dat de moed aanwezig is om naar de hoogste top te reiken. en neem het van mij aan: de intensiteit die je daardoor uitstraalt, laat weinig mensen onberoerd en in de eerste plaats zult ge zelf versteld staan!


dus jeronimo, wat wil ik nog allemaal doen voor ik écht verdwijn van de aardbol: nog veel dromen, en mijn dromen met de dag iets realistischer laten worden, zodat ze plukbaar zijn als ik daar rijp voor ben.

vluchtig kom ik hier mezelf een bezoekje brengen. langs buitenplaneten en verdwaalde spoorbanen in zoet meteorenstof, via reizende grassprieten, doorheen tollende sterrentunnels en dolgedraaide maanvlokjes beland ik voor een luttele vijf minuten in de rust van mijn eigenzinnige woordenspiraal. 

een beetje verdwenen van de aardbol. zo voelt het. omdat de vaste realiteit geen omlijnde vorm lijkt te hebben. geen stevigheid, neen. de vaste realiteit vervaagt aan de randen, versoepelt en verglijdt in nevelen van onwerkelijkheid. die onwerkelijkheid streelt zacht en flirterig mijn lijf, bespeelt mijn gedachten, pleziert mijn hart.   

nog niet. nog even niet. nog even blijf ik me wentelen in de gloed van vurige aarzeling. nog even blijf ik me wikkelen in aanhoudende nieuwsgierigheid en opbouwende spanning. nog even wil ik intens voelen hoe ik dingen kan veranderen. aan mezelf, aan mijn wereld.  

ik kijk met andere ogen. met nieuwe ogen. ik heb een tijd geteerd op het emotionele bestaansminimum, uitzoekende hoe ik het beste kon overleven. wild en grauwende bewoog ik me langs gevaarlijke paden, verdrinkende in aanrakingen en meer. méér.  

nu zijn het mijn spelregels die gelden. ik bepaal hoe the game verloopt. en ik ben voorzichtig. zo voorzichtig als ik nooit tevoren was. aftastend, zoekend naar aanknopingspunten, naar kruispunten, snelwegen, parkeerplaatsen en stopplaatsen. bijna had ik al een snelheidsboete aan mijn been, maar net op tijd werd ik herinnerd aan de voorschriften van mijn spel. dat langzamerhand ons spel aan het worden is.

heb je het gezien?
heb je gezien hoe ze keek?
zag je hoe haar ogen smolten,
haar huid plots zachter werd,
haar lippen wilden tasten?

zag je haar voelen?

ik heb het zien gebeuren
en mijn lijf vlamde van begrip
verlangen werd reëel
nu weet ik wat het is

het onweert in je bloed
onweer

je hart dondert
als je bloed bliksemt van willen aanraken
een lichamelijke schreeuw vol hoop,
glinsteringen vol blozend rood

ik zag het gebeuren,
hoe de storm losbarstte,
hoe zij de strijd verloor

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.