nu jij weg bent, écht weg, valt mijn bescherming weg. van het ene moment op het andere, gebombardeerd door het besef van het afscheid.

ik stond daar, in de gang van het conservatorium, met gierende zenuwen in mijn lijf. de tweede proef was al begonnen en ik moest bijna naar binnen. toen kreeg ik dat telefoontje. je was vertrokken. plots, na die maanden van pijn. na die maanden van ontkenning, aftakelen, weinig of niet meer slapen, pijn, pijn en nog eens pijn.

een tumor zo groot als een vuist, kwaadaardig je lichaam verneukend, een tumor zo groot als mijn eigen gebalde hand, gemeen je hart aan’t neerdrukkend. en dan was het nog je bloed dat het opgaf. je bloed, dat ziek door je aderen stroomde en ineens door alle grenzen heen brak en je deed stoppen met ademen.

 

ik wist dat je zou gaan. al heel lang. maar het bleef duren en duren en na een tijd wordt het onwerkelijk dat er een afscheid in het verschiet ligt omdat ik je bleef bezoeken, telkens weer. telkens weer nam ik afscheid en zei: ‘tot morgen’. de dagen bleven komen en ik nam afstand van het naderende gevoel van onheil dat boven mijn hoofd wolkte. ik wilde het niet zien, ik zag jou, levend, en dat was voldoende.

 

nu ben je weg, écht weg, en mijn bescherming is weggevallen. ik mis je, zoals een kleindochter haar grootvader mist. ik mis je, en de schok was zoveel harder omdat je lichaam leeg is. zo leeg dat de haren op mijn armen ervan overeind gaan staan. zo leeg dat mijn eigen lijf schokte van afgrijzen. zo leeg dat ik stopte met denken. weg. weg. weg.

 

onze werelden lagen mijlenver uit elkaar en dikwijls begrepen we elkaar niet. ik vond het soms moeilijk iets tegen jou te vertellen over wat ik allemaal meemaakte omdat je alles bekeek vanuit je eigen tijdsgeest. dat maakte dat ik me soms een halvegare hippie voelde met de avonturen die ik aan jullie eettafel uit de doeken deed. maar in de stille weken van je ziek zijn, heb ik je ook anders leren kennen. als die lieve, eenvoudige mens die gewoon een beetje liefde nodig had en het niet zo moeilijk vond om in simpele bewoordingen te laten weten dat hij je apprecieerde. graag zag.

 

nooit zal ik jou de vader van mijn kinderen kunnen voorstellen. nooit zal ik bij jou kunnen komen pronken met mijn vers diploma of mijn nieuwe job. nooit… vanaf nu is het zonder jou, en het verlies is overweldigend.

 

ik mis je. ik mis je. ik mis je.