“zou je ‘m kunnen vergeven?” vroeg het wonderlijk(mooie) krullenmeisje aan me. we zaten onder de kathedraal, er waren al enkele pintjes gepasseerd en de hitte van de dag begon stilletjes weg te ebben.

vergeven is een groot woord, dacht ik. ik begrijp ‘m ondertussen wel, en mijn kwetsuren vervagen in het overweldigende van nieuwe aanslagen op mijn gemoed, of ze nu kwaad- of goedaardig zijn.

is vergeving nodig? dacht ik nog een pint later. en weer leek het woord me te groot. ik had ’s ochtends mijn grootvader begraven, op de meest intense manier die maar mogelijk is. dankbaarheid is het gevoel dat overheerst en op zo’n moment is vergeving tussen jongelingen die wat hebben gerotzooid met gevoelens van ondergeschikt belang.

ik glimlachte naar het donkere krullenmeisje dat voor me zat. ze had een sexy rood jurkje aan. ik een sexy zwart. onze pumps en handtassen leken toevalligerwijze ook op elkaar. we bestelden nog een pint, dronken op mijn bompa, op het leven, op jong en mooi zijn, op avontuurlijk zijn en zin hebben in zot doen.

en zo ging ik slapen vannacht, met een zachte vriendelijke emotie in mijn buik. het verwarmde de kronkels in mijn brein en ontspande ze. het was goed.