je hebt niet begrepen. gewoon niet. je hebt niet begrepen waar het om draait. een gevoel dat echt en waarachtig is. net wat ik je schreef. waarachtig.

je hebt het niet begrepen en ik vraag me af of je het ooit zal begrijpen. je denkt dat je het vat, en maakt daardoor anderen verwijten. verwijten. het is een woord dat je liefhebt. of misschien heeft het woord jou lief. wie weet.

het is zo’n teleurstelling. dat jij mij zegt dat vriendschap voor mij leeg en loos is. er is een verschil, mijn lieve. ik sta open voor de wereld. ik deel. en ik blijf delen. ook al is het soms te veel. jij deelt niet. jij kunt geven. ja. en je weet dat jouw geven mij enorm goed heeft gedaan. het heeft mij geholpen, op een juiste weg gezet, mij op enkele rotte momenten rechtgehouden, al lag ik eigenlijk kreupel op de grond.

maar delen kan jij niet. jij verwacht dat anderen het kunnen in jouw plaats, en als die anderen te zwak zijn om de stap te zetten, vind jij nog altijd dat het initiatief bij hen ligt.

waarom? waarom wil je zo graag fundamenteel ongelukkig zijn? waarom begrijp je niet dat mensen ongelukkig zijn omwille van jou? dat ze pijn hebben omdat ze jou pijn zien hebben? dat ze je zouden willen helpen? dat ze je zwartheid zouden willen verlichten? dat ze naast jou wakker willen worden, naar je willen kijken en willen denken dat alles goed komt? misschien niet zo heel erg goed. maar dat hoeft ook niet?

je sluit je op in je eigen wereld en verwijt anderen graag dat ze jouw wereld niet begrijpen. eigenlijk denk ik dat je niet wilt dat we jouw wereld begrijpen. ook al deed ik zoveel moeite, telkens stuitte ik op dezelfde barrière. ik zag je graag, weet je. en ook al wil je het nu ontkennen/ontken je dat nu/smijt je dat weg omdat ik jou kwets, je weet evengoed als ik dat mijn gevoelens voor jou in onze tijd even zeker waren als dat er zout in de zee zit.

 je weet het. en ik weet dat jij het weet. dus kom me nu niet vertellen dat onze vrienschap niets te betekenen heeft. ik mocht bij jou komen. ja. maar wilde jij bij mij komen? nee. liever hield je alles voor jezelf/maakte het voor jezelf erger dan het is. komt vriendschap niet van twee kanten? ben ik niet diegene die haar enkele échte goede vrienden met de grootste zorg behandelt omdat dàt het belangrijkste is in haar leven? ik heb jou ook met zorg behandeld. er is één verschil, mijn lieve: je liet me niet toe.

je stelt me teleur. als je beetje opener zou willen/kunnen zijn, zou je beseffen dat mijn woorden in jouw richting voortkwamen uit bezorgdheid voor iemand die ik graag heb. je zou er over hebben kunnen communiceren. je zou het hebben gekunnen. maar je weigerde. je duwde me in een hoekje waar ik niet uitkon. dat hoekje dat jij zo makkelijk creëert met je onafwendbare woorden. schone woorden heb je genoeg. realiteit echter, te weinig.

je duwde me in dat hoekje dat ik zo goed ken van vroeger. en weigerde nog meer woorden te verspillen. toch bezorg je me nadien een dosis felle en pijnlijke zinnen, terwijl net jij altijd face to face wilde praten. om duidelijk te zijn. ik wist niet dat je zo van tegenstellingen hield. of nee, toch wel. ik was voor jou op zich al een tegenstelling. een contradictie in de liefde.

het spijt me zo. ik had het anders gewillen. niet alleen voor mij. ook voor haar. ook voor jou. je gunt jezelf geen kans. en haar nog minder. zoiets doe je niet.

het spijt me zo. dat pijn pijn moet doen. dat jij zo vastzit. dat je ongelukkig bent. maar mij vang je niet meer met je woorden. ik heb jouw web intussen wel doorzien.