.

impulsieve handelingen zijn heerlijk. ze zijn zo spannend, maar vurig. fel. als ik in een echte impulsieve bui ben, is er niet veel met mij aan te vangen. ik zoek de risico’s op, ga tot het uiterste. het is grandioos, de kansen die je voor ziet liggen om dingen te ervaren. dingen waar je normaal alleen maar over leest, die je alleen maar in films ziet.

als de sterren dus juist aan ons firmament staan en mijn bloed kruipt waar het niet gaan kan, kan je me wel eens in een erge zotte bui vinden. hoe meer, hoe liever.

gisterenavond was zo’n avond. mijn podiumvriendinnetje en ik zijn op een feestje beland in onze (vroegere) schooltown. we hebben erg veel vrienden daar, enkele van de hele goeie zelfs. de band die met die mensen bestaat, wordt precies alleen maar sterker met de jaren.

het feestje zelf stelde niet zo veel voor. het was de jaarlijkse openluchtfuif van het één of ander en zoals gewoonlijk bestaat de helft van het aanwezige publiek uit kinderen onder de veertien. in de andere helft vind je veel johnnen – ouwe rotten in het vak en de alternatievelingen. de al iets oudere vrolijke mensen die elke reden goed vinden om samen een pintje te drinken. ooit maakte ik zelf deel uit van de groep zestienjarigen die voor het eerst naar grave feestjes ging: ik dronk te veel, dook met mijn lief in de bossen, verloor daarbij mijn schoen en kroop zo weg als een huis in bed. maar sindsdien was ik dus niet meer op die fuif geweest. tot gisteren.

aangekomen met een taxi (de bus hadden we zien rijden en we hebben dan maar met zeven onbekenden een taxi genomen), raakten we aan de praat met twee jonge kerels, waarvan er tien minuten later één voorwaardelijk vrij bleek te zijn. van de grove praat en de schrik bekomen, hebben we ons in het gewoel gestort; de overweldiging van daverende muziek, bewegende lijven en een algemene roes van surrogaat-geluk en -overgave. soms heb ik zo’n momenten nodig. het loslaten van innerlijke chaos en twijfel, het smelten van spanning in spieren, het verwarmen van je lach. ik gun mezelf die tijd ook als dat nodig is. ik zeg dan: “nathalie, ik geef je nu 24 uur om te verstillen en te vergeten. daarna kan je beslissingen nemen. maar even jij – alleen jij.” het is een kwestie van zelfkennis. rekening houden met je eigen behoeftes is het fundament van een tevreden bestaan.

ik zag mijn vrienden daar, onder de sterrenhemel op het stort waar flikkerende lichten en het gejoel van jonge kinderen mij eerst een beetje zenuwachtig maakten, maar me daarna deden lachen. het was nacht en mijn bloed was warm. ik dronk en rookte en lachte, danste en raakte aan… en het is de leuke jongen die al enkele weken mijn aandacht vraagt, gelukt een afspraakje met mij te versieren. de spanning hing al in de lucht. een voorzichtig knetteren van nieuwsgierigheid, aarzeling en dromen.

impulsiviteit doet een blinde zien.