het stormt hier in merksem. ik zit aan mijn raam een sigaretje te roken en de wind loeit door de straat, een krachtige blaas van hierboven. papieren waaien door mijn kamer en de ruimte is vol van geluid. het is een beetje angstaanjagend, de grillige wet van de natuur, maar tegelijk ook betoverend. het is een oerkracht waar ik van hou. het mysterie van het zijn.

jeronimo leverde een tijd geleden een stokje bij me af. wat wil je allemaal doen voor je doodgaat? tja, wat wìl ik allemaal doen?

sinds mijn grootvader vandaag een maand deze wereld verlaten heeft, drentelt die vraag regelmatig door mijn brein; als ik op de tram zit, een paar kilometer moet stappen, in mijn bed lig te wachten op de slaap. 

ik wil vooral gewoon gelukkig zijn. dat is al een hele opgave voor mij, want ik droom altijd van nog beter. ik ben een ambitieuze, maar oh zo luie persoon. ik geniet van het leven, van zijn pieken en dalen. ik hou van stilstaan, dralen en verwonderen. toch wil ik ook realiseren, iets betekenen voor mensen. ik wil een goeie journaliste zijn, zo eentje met veel kennis van zaken. een krachtige, bewuste vrouw die houdt van haar leven. ik wil reizen, verslag doen, scharniermomenten van dichtbij meemaken. ik wil het leven ten volle leven. 

ik wil zo veel mogelijk intens genieten; eens een half jaar doorbrengen in de schitterende nationale parken van amerika ofzo. overnachten in de mountains. heerlijk toch! die woestheid, de rotsen maar vooral de stralende nachten. koude heldere lucht, sterren en geluiden van de natuur.

ik wil dat delen. met u, met u, met u, en ook wel met u. dat maakt eigenlijk niet zo veel uit. mensen zijn er om liefde aan te geven en om liefde terug te krijgen. banden worden gesmeed tijdens talloze uren die samen worden doorgebracht. ik ben erg flexibel in het delen van levenswarmte. het is zo dat ik het niet zo moeilijk vind om het goeie in iemand te zien en daar zit het ‘m: als je het goeie in iemand hebt gevonden, kan je die persoon om die reden liefhebben. om gelukkig te zijn, moet je ontvankelijk zijn. right?

ach, ik droom van een vol leven en dromen is gezond. weet je waarom? mensen die veel fantasie hebben en lekker creatief zijn in het uitstippelen van illusionaire toekomstbeelden, worden hard gekraakt als hun luchtkastelen kapot geknald worden. maar dat is niet zo erg, de kracht van de kennis van én wit én zwart verrijkt het leven op een niet in woorden uitdrukbare manier. de moed die nodig is om opnieuw te leren genieten/opnieuw te leren vertrouwen in geluk, maakt dat de moed aanwezig is om naar de hoogste top te reiken. en neem het van mij aan: de intensiteit die je daardoor uitstraalt, laat weinig mensen onberoerd en in de eerste plaats zult ge zelf versteld staan!


dus jeronimo, wat wil ik nog allemaal doen voor ik écht verdwijn van de aardbol: nog veel dromen, en mijn dromen met de dag iets realistischer laten worden, zodat ze plukbaar zijn als ik daar rijp voor ben.