beste lezer,

 wat u op deze blog kan lezen, behoort tot de pagina’s van het verleden. voor woorden uit het heden en de toekomst kan je vanaf nu terecht op www.shidaresakura.wordpress.com.

 ik heet u welkom!

 gegroet

mijn besten,

nee, ik ben niet verzwolgen door de draaikolk. integendeel, ik ben in een nieuwe draaikolk beland waar het érg aangenaam vertoeven is. openbare woorden dragen nu niet mijn voorkeur. ik wil mijn wereld even gesloten houden, want er keken te veel ogen over mijn schouder mee in mijn (heerlijk) turbulent leventje.

 met dank voor uw begrip,

uw keizerin

geachte,

vanaf vandaag kunt u een eerste werkje van mij lezen in ‘draaikolk’.  neem er (graag) uw tijd voor en ik hoop dat mijn woorden u zullen plezieren.

u erg genegen,

keizerin

liefsten,

ik heb het de laatste weken erg druk. érg druk. redenen te over, maar deze is nu even allesoverheersend geworden. vrijdag 25 mei speel ik samen met mijn podiumvriendin  het stuk ‘nieuwe ogen’ van bob selderslaghs, als een soort openbaar examen voor voordracht. het is eenmalig en helemaal niet officieel, maar onzen bob was aan het begin van het jaar nog maar eens de goedheid zelve en vond het wel leuk om ons zijn stuk te laten spelen.

zelf gingen we uiteraard kijken naar de voorstelling waarin anja daems en riet muylaert ons helemaal stil en ontroerd kregen (dat was een tijdje geleden) en nu… nu is’t onze toer!

dus, wees welkom. ik zie u graag passeren. érg graag.

het stormt hier in merksem. ik zit aan mijn raam een sigaretje te roken en de wind loeit door de straat, een krachtige blaas van hierboven. papieren waaien door mijn kamer en de ruimte is vol van geluid. het is een beetje angstaanjagend, de grillige wet van de natuur, maar tegelijk ook betoverend. het is een oerkracht waar ik van hou. het mysterie van het zijn.

jeronimo leverde een tijd geleden een stokje bij me af. wat wil je allemaal doen voor je doodgaat? tja, wat wìl ik allemaal doen?

sinds mijn grootvader vandaag een maand deze wereld verlaten heeft, drentelt die vraag regelmatig door mijn brein; als ik op de tram zit, een paar kilometer moet stappen, in mijn bed lig te wachten op de slaap. 

ik wil vooral gewoon gelukkig zijn. dat is al een hele opgave voor mij, want ik droom altijd van nog beter. ik ben een ambitieuze, maar oh zo luie persoon. ik geniet van het leven, van zijn pieken en dalen. ik hou van stilstaan, dralen en verwonderen. toch wil ik ook realiseren, iets betekenen voor mensen. ik wil een goeie journaliste zijn, zo eentje met veel kennis van zaken. een krachtige, bewuste vrouw die houdt van haar leven. ik wil reizen, verslag doen, scharniermomenten van dichtbij meemaken. ik wil het leven ten volle leven. 

ik wil zo veel mogelijk intens genieten; eens een half jaar doorbrengen in de schitterende nationale parken van amerika ofzo. overnachten in de mountains. heerlijk toch! die woestheid, de rotsen maar vooral de stralende nachten. koude heldere lucht, sterren en geluiden van de natuur.

ik wil dat delen. met u, met u, met u, en ook wel met u. dat maakt eigenlijk niet zo veel uit. mensen zijn er om liefde aan te geven en om liefde terug te krijgen. banden worden gesmeed tijdens talloze uren die samen worden doorgebracht. ik ben erg flexibel in het delen van levenswarmte. het is zo dat ik het niet zo moeilijk vind om het goeie in iemand te zien en daar zit het ‘m: als je het goeie in iemand hebt gevonden, kan je die persoon om die reden liefhebben. om gelukkig te zijn, moet je ontvankelijk zijn. right?

ach, ik droom van een vol leven en dromen is gezond. weet je waarom? mensen die veel fantasie hebben en lekker creatief zijn in het uitstippelen van illusionaire toekomstbeelden, worden hard gekraakt als hun luchtkastelen kapot geknald worden. maar dat is niet zo erg, de kracht van de kennis van én wit én zwart verrijkt het leven op een niet in woorden uitdrukbare manier. de moed die nodig is om opnieuw te leren genieten/opnieuw te leren vertrouwen in geluk, maakt dat de moed aanwezig is om naar de hoogste top te reiken. en neem het van mij aan: de intensiteit die je daardoor uitstraalt, laat weinig mensen onberoerd en in de eerste plaats zult ge zelf versteld staan!

dus jeronimo, wat wil ik nog allemaal doen voor ik écht verdwijn van de aardbol: nog veel dromen, en mijn dromen met de dag iets realistischer laten worden, zodat ze plukbaar zijn als ik daar rijp voor ben.

vluchtig kom ik hier mezelf een bezoekje brengen. langs buitenplaneten en verdwaalde spoorbanen in zoet meteorenstof, via reizende grassprieten, doorheen tollende sterrentunnels en dolgedraaide maanvlokjes beland ik voor een luttele vijf minuten in de rust van mijn eigenzinnige woordenspiraal. 

nu zijn het mijn spelregels die gelden. ik bepaal hoe the game verloopt. en ik ben voorzichtig. zo voorzichtig als ik nooit tevoren was. aftastend, zoekend naar aanknopingspunten, naar kruispunten, snelwegen, parkeerplaatsen en stopplaatsen. bijna had ik al een snelheidsboete aan mijn been, maar net op tijd werd ik herinnerd aan de voorschriften van mijn spel. dat langzamerhand ons spel aan het worden is.

heb je het gezien?
heb je gezien hoe ze keek?
zag je hoe haar ogen smolten,
haar huid plots zachter werd,
haar lippen wilden tasten?

zag je haar voelen?

ik heb het zien gebeuren
en mijn lijf vlamde van begrip
verlangen werd reëel
nu weet ik wat het is

het onweert in je bloed
onweer

je hart dondert
als je bloed bliksemt van willen aanraken
een lichamelijke schreeuw vol hoop,
glinsteringen vol blozend rood

ik zag het gebeuren,
hoe de storm losbarstte,
hoe zij de strijd verloor

impulsieve handelingen zijn heerlijk. ze zijn zo spannend, maar vurig. fel. als ik in een echte impulsieve bui ben, is er niet veel met mij aan te vangen. ik zoek de risico’s op, ga tot het uiterste. het is grandioos, de kansen die je voor ziet liggen om dingen te ervaren. dingen waar je normaal alleen maar over leest, die je alleen maar in films ziet.

als de sterren dus juist aan ons firmament staan en mijn bloed kruipt waar het niet gaan kan, kan je me wel eens in een erge zotte bui vinden. hoe meer, hoe liever.

gisterenavond was zo’n avond. mijn podiumvriendinnetje en ik zijn op een feestje beland in onze (vroegere) schooltown. we hebben erg veel vrienden daar, enkele van de hele goeie zelfs. de band die met die mensen bestaat, wordt precies alleen maar sterker met de jaren.

het feestje zelf stelde niet zo veel voor. het was de jaarlijkse openluchtfuif van het één of ander en zoals gewoonlijk bestaat de helft van het aanwezige publiek uit kinderen onder de veertien. in de andere helft vind je veel johnnen – ouwe rotten in het vak en de alternatievelingen. de al iets oudere vrolijke mensen die elke reden goed vinden om samen een pintje te drinken. ooit maakte ik zelf deel uit van de groep zestienjarigen die voor het eerst naar grave feestjes ging: ik dronk te veel, dook met mijn lief in de bossen, verloor daarbij mijn schoen en kroop zo weg als een huis in bed. maar sindsdien was ik dus niet meer op die fuif geweest. tot gisteren.

aangekomen met een taxi (de bus hadden we zien rijden en we hebben dan maar met zeven onbekenden een taxi genomen), raakten we aan de praat met twee jonge kerels, waarvan er tien minuten later één voorwaardelijk vrij bleek te zijn. van de grove praat en de schrik bekomen, hebben we ons in het gewoel gestort; de overweldiging van daverende muziek, bewegende lijven en een algemene roes van surrogaat-geluk en -overgave. soms heb ik zo’n momenten nodig. het loslaten van innerlijke chaos en twijfel, het smelten van spanning in spieren, het verwarmen van je lach. ik gun mezelf die tijd ook als dat nodig is. ik zeg dan: “nathalie, ik geef je nu 24 uur om te verstillen en te vergeten. daarna kan je beslissingen nemen. maar even jij – alleen jij.” het is een kwestie van zelfkennis. rekening houden met je eigen behoeftes is het fundament van een tevreden bestaan.

ik zag mijn vrienden daar, onder de sterrenhemel op het stort waar flikkerende lichten en het gejoel van jonge kinderen mij eerst een beetje zenuwachtig maakten, maar me daarna deden lachen. het was nacht en mijn bloed was warm. ik dronk en rookte en lachte, danste en raakte aan… en het is de leuke jongen die al enkele weken mijn aandacht vraagt, gelukt een afspraakje met mij te versieren. de spanning hing al in de lucht. een voorzichtig knetteren van nieuwsgierigheid, aarzeling en dromen.

impulsiviteit doet een blinde zien.

je hebt niet begrepen. gewoon niet. je hebt niet begrepen waar het om draait. een gevoel dat echt en waarachtig is. net wat ik je schreef. waarachtig.

je hebt het niet begrepen en ik vraag me af of je het ooit zal begrijpen. je denkt dat je het vat, en maakt daardoor anderen verwijten. verwijten. het is een woord dat je liefhebt. of misschien heeft het woord jou lief. wie weet.

het is zo’n teleurstelling. dat jij mij zegt dat vriendschap voor mij leeg en loos is. er is een verschil, mijn lieve. ik sta open voor de wereld. ik deel. en ik blijf delen. ook al is het soms te veel. jij deelt niet. jij kunt geven. ja. en je weet dat jouw geven mij enorm goed heeft gedaan. het heeft mij geholpen, op een juiste weg gezet, mij op enkele rotte momenten rechtgehouden, al lag ik eigenlijk kreupel op de grond.

maar delen kan jij niet. jij verwacht dat anderen het kunnen in jouw plaats, en als die anderen te zwak zijn om de stap te zetten, vind jij nog altijd dat het initiatief bij hen ligt.

waarom? waarom wil je zo graag fundamenteel ongelukkig zijn? waarom begrijp je niet dat mensen ongelukkig zijn omwille van jou? dat ze pijn hebben omdat ze jou pijn zien hebben? dat ze je zouden willen helpen? dat ze je zwartheid zouden willen verlichten? dat ze naast jou wakker willen worden, naar je willen kijken en willen denken dat alles goed komt? misschien niet zo heel erg goed. maar dat hoeft ook niet?

je sluit je op in je eigen wereld en verwijt anderen graag dat ze jouw wereld niet begrijpen. eigenlijk denk ik dat je niet wilt dat we jouw wereld begrijpen. ook al deed ik zoveel moeite, telkens stuitte ik op dezelfde barrière. ik zag je graag, weet je. en ook al wil je het nu ontkennen/ontken je dat nu/smijt je dat weg omdat ik jou kwets, je weet evengoed als ik dat mijn gevoelens voor jou in onze tijd even zeker waren als dat er zout in de zee zit.

 je weet het. en ik weet dat jij het weet. dus kom me nu niet vertellen dat onze vrienschap niets te betekenen heeft. ik mocht bij jou komen. ja. maar wilde jij bij mij komen? nee. liever hield je alles voor jezelf/maakte het voor jezelf erger dan het is. komt vriendschap niet van twee kanten? ben ik niet diegene die haar enkele échte goede vrienden met de grootste zorg behandelt omdat dàt het belangrijkste is in haar leven? ik heb jou ook met zorg behandeld. er is één verschil, mijn lieve: je liet me niet toe.

je stelt me teleur. als je beetje opener zou willen/kunnen zijn, zou je beseffen dat mijn woorden in jouw richting voortkwamen uit bezorgdheid voor iemand die ik graag heb. je zou er over hebben kunnen communiceren. je zou het hebben gekunnen. maar je weigerde. je duwde me in een hoekje waar ik niet uitkon. dat hoekje dat jij zo makkelijk creëert met je onafwendbare woorden. schone woorden heb je genoeg. realiteit echter, te weinig.

je duwde me in dat hoekje dat ik zo goed ken van vroeger. en weigerde nog meer woorden te verspillen. toch bezorg je me nadien een dosis felle en pijnlijke zinnen, terwijl net jij altijd face to face wilde praten. om duidelijk te zijn. ik wist niet dat je zo van tegenstellingen hield. of nee, toch wel. ik was voor jou op zich al een tegenstelling. een contradictie in de liefde.

het spijt me zo. ik had het anders gewillen. niet alleen voor mij. ook voor haar. ook voor jou. je gunt jezelf geen kans. en haar nog minder. zoiets doe je niet.

het spijt me zo. dat pijn pijn moet doen. dat jij zo vastzit. dat je ongelukkig bent. maar mij vang je niet meer met je woorden. ik heb jouw web intussen wel doorzien.

persoonlijk vind ik ‘woorddadige woensdag’ een beetje griezelig klinken. een beetje luguber. het klinkt wel, dat moet ik toegeven. maar ik krijg er alleszins geen warm gevoel van, hoewel ik ònderdeel ben van deze ‘woorddadige woensdag’. parlandoooooh!  en creatief schrijven bracht poëzieliefhebbend vlaanderen op de hoogte (helaas spelden ze mijn naam fout), ik breng jullie op de hoogte.

het is blijkbaar te doen in den hopsack (grote pieterpotstraat 24, antwerpen) en uiteraard is iedereen welkom.